توبه؟... چگونه بدانم که بخشیده شده‌ام؟

کتاب‌مقدس ما را تشویق می‌کند که وقتی گناه می‌کنیم توبه کنیم. به ما می‌گوید که اگر از خدا بخواهیم، او ما را خواهد بخشید. او خدایی کینه‌توز نیست. اگر در دل‌هایمان صادق باشیم، او ما را خواهد بخشید.

با این حال، توبه‌ی ما باید همراه با عزمی قلبی باشد که هرگز به گناه بازنگردیم. اما همچنین باید ایمان داشته باشید که او شما را خواهد بخشید. او اعلام کرده است که امین و عادل است و گناهان را می‌بخشد؛ بنابراین باید ایمان داشته باشید که اینها صفات و ذات خداوند هستند.

گذار از جسم به روح

توبه و شاگردی چه زمانی واقعی و سودمند است؟ برای پاسخ به این سوال، پولس درباره وضعیتی نوشت که در کلیسای قرنتس رخ داد و به گناه یکی از مشایخ مربوط می‌شد. آن گناه بسیار فاحش و نفرت‌انگیز بود، اما شورای مشایخ هیچ اقدامی برای پایان دادن به آن انجام نداد. در عوض، آنها همچنان از این واقعیت که کلیسایی فعال هستند شادمان بودند. هنگامی که روح‌القدس پولس را از این وضعیت و واکنش آنها آگاه کرد، او رساله‌ای نوشت و آنها را به شدت توبیخ کرد. این توبیخ نیز واکنشی در آنها برانگیخت که باعث شد از جسم بیرون آمده و به روح بازگردند.

پسران خدا تا زمانی که همان ثمره‌ای را که قرنتیان داشتند به بار نیاورند، به‌راستی توبه نکرده‌اند.

اهتمام جدی – جدیت و شوق فوری.

بررسی صادقانه‌ای درباره اینکه چگونه اعمال آنها بر دیگران تأثیر گذاشته است. هیچ کشمکش درونی احساساتی درباره تأثیر روحانی گناه او بر کسانی که در حوزه نفوذش هستند وجود ندارد. هیچ غروری یا بهانه‌ای در کار نیست، فقط یک اشتیاق صادقانه و عمیق برای تجلی بخشیدن به مسیح وجود دارد.

دفاع از خود: پاسخگو بودن و ارائه توضیح درباره اعمال خویشتن.

1. پاسخ دادن به هر اتهامی با درستکاری.

2. پذیرفتن مسئولیت کامل برای سوق دادن وضعیت به سمت گناه و مرگ.

3. این همچنین به این معناست که فرد حاضر است با تمام جنبه‌های گناه خود برخورد کند.

باقی گذاشتن گناه: باطل کردن بخشش:

بسیاری از اوقات، مقدسین توضیحاتی دفاعی ارائه می‌دهند که چرا در چنان موضعی قرار داشته‌اند که کار خاصی انجام دهند، بدون اینکه هرگز واقعاً به انجام خود آن کار اعتراف کنند. آنها می‌خواهند دیگران نیز مانند خودشان بیشتر بر چیزهایی تمرکز کنند که موجب آن خطا شده، نه بر خود خطا.

اگر مراجع روحانی در بدن مسیح این را مجاز بشمارند، هرگز فرد را به جایی نخواهند رساند که با زشتی و بی‌رحمی گناه روبرو شود. او هرگز به‌راستی با سرشت واقعی خود روبرو نخواهد شد.

اما ویران‌کننده‌ترین جنبه این عملکرد آن است که افرادی که با این طرز فکر زندگی می‌کنند، قادر نیستند حساب خود را با خدا تسویه کنند. بنابراین آنها بخشیده نمی‌شوند.

خشم, ناخشنودی کامل از اعمال یا وضعیت روحانی شخص.

سوءاستفاده از خشم عادلانه زمانی آشکار می‌شود که شخص می‌تواند از زشتی گناه یا حالت روحانی خود به عنوان چیزی وحشتناک سخن بگوید، اما در همان حال دیگران را به خاطر درگیر بودن در همان گناه محکوم کند یا به طور کلی آن‌ها را داوری نماید.

اغلب، این عدم بخشش نسبت به تأثیری است که دیگران بر آن‌ها گذاشته‌اند که آشکار می‌شود. به‌خصوص اگر کسانی که ممکن است در این ماجرا دخیل بوده باشند شروع به جستجوی عدالت و بخشش کنند. آن‌ها اغلب خائن یا بی‌وفا قلمداد می‌شوند.

اگر چنین باشد، آن شخص هنوز به آن عمق شکستگی و ندامت واقعی نرسیده که پدر را راضی کند یا مسیر زندگی‌اش را دگرگون سازد. وقتی پسر خدا به‌راستی از گناه خود متنفر است، حال کسانی را که به آن‌ها برچسب خطاکار زده تنها با دیده‌ای دلسوزانه می‌نگرد؛ چرا که توجه او معطوف به خود اوست و به اثر ویرانگری که گناه بر او و دیگران گذاشته، و از این رو تنها می‌تواند با محبت و دلسوزی به آنان بنگرد.

پسران خدا باید در هر تلاشی برای شاگردی، به این جایگاه از خشم مقدس نسبت به گناه خود رسانده شوند. در غیر این صورت، «متأسفم» و «توبه می‌کنم» بدون خشم مقدس، معیار زندگی آن‌ها باقی خواهد ماند.

ترس: ترس از خداوند سرآغاز حکمت است.

بدون آن، به فهم خود واگذاشته می‌شوید و نسبت به قلب و ذهن پدر کور می‌مانید.

بدون ترس از خداوند، توبه‌ای وجود ندارد. با این حال، بسیاری اوقات ترس از خداوند جای خود را به ترس از دست دادن می‌دهد، یعنی از دست دادن موقعیت اجتماعی، جایگاه، یا وجهه. فریب در این است که تلاش برای حفظ این چیزها، خود باعث از دست دادن آمرزش خدا شده است.

اشتیاق شدید: آرزویی صادقانه برای راه رفتن در عدالت خدا. یعنی تنفر از بدی و آسیبی که بر دیگران وارد می‌کند. یعنی اشتیاقی قوی برای راه رفتن در قدوسیت در پیشگاه خدا و انسان.

غیرت: داشتن اشتیاقی قلبی و آتشین برای خدمت به خدا در قداست.

وقتی توبه می‌کنی، غیرت و حساسیتی در برابر گناهی که مرتکب شدی در خود برانگیز تا دیگر هرگز در آن یافت نشوی. غم خدایی توبه را به بار می‌آورد. اما یأس، افسردگی و محکوم کردن خود، مرگ را به بار می‌آورد. این بدان معناست که خدا طرفدار به تأخیر انداختن توبه به بهانه دلسوزی به خود نیست. این همان غم دنیوی است که مرگ را به بار می‌آورد. پس وقتی گناه می‌کنی، سریع توبه کن و در مسیر عدالت به پیش برو.

انتقام: احقاق حق از طریق توبه‌ی حقیقی.

غم خدایی توبه را به بار می‌آورد. از طریق شستشوی کلام، پاک‌سازی خون، و تطهیر روح است که پاک و سرافراز می‌شویم و حق می‌یابیم در خدا و خدمت او باقی بمانیم.

تا زمانی که به عیسی ایمان داریم و به او اجازه می‌دهیم از طریق ما زندگی کند، هرگز گناه نخواهیم کرد. مهم نیست چه زمانی توبه کرده‌ایم، کلام او راست می‌ماند. می‌توانیم توبه کنیم، برخیزیم، و از آن نقطه به بعد در کمال ادامه دهیم.